Loslaten

Vandaag in het fd.weekend, de zaterdagse editie van het Het Financieele Dagblad, een interessant vraaggesprek van journalist Michiel Goudswaard met Charles Esche, directeur van het Van Abbemuseum in Eindhoven. Een paar citaten:

We zijn doortrokken van het idee dat de wereld maakbaar is. (…) We denken maar al te vaak dat we dingen top-down kunnen regelen en de controle kunnen houden. Maar in de praktijk leidt die verwachting tot teleurstellingen. Want we leven in een wereld die gekenmerkt wordt door superdiversiteit, door hybride structuren en door steeds veranderende netwerken.

Met andere woorden, we houden vast aan het oude, dat niet meer passend is voor deze tijd. We kunnen ons vastklampen aan een verouderd paradigma, maar dat gaat niet werken als de omstandigheden veranderen.

We moeten het modernisme loslaten, het blokkeert ons denken over de toekomst. Kunst kan daarbij helpen, want daar speelt de kruisbestuiving van culturen al een grote rol.

Loslaten is hier het sleutelwoord. Er komt pas ruimte voor iets nieuws als je eerst het oude loslaat. Overigens is het nieuwe niet per se nieuw in de zin van ‘nooit eerder vertoond’, maar vaak juist oud in de zin van ‘reeds lang vergeten’. Maar daar gaat het nu niet om. Loslaten. Het betreft niet alleen een wereldbeeld, maar ook en vooral het durven loslaten van controle en beheersing. Je weet nooit helemaal zeker wat er gaat gebeuren. Het is een sprong in het diepe. Maar het kan niet anders als je verder wilt.

all-is-well

In opdracht van het Máxima Medisch Centrum Eindhoven en het Van Abbemuseum heeft Israëlische kunstenaar Aya Ben Ron (1967, Haifa, Israël) het kunstwerk ‘All is well’ gerealiseerd.

Het bovenstaande geldt voor de maatschappij is geheel, voor individuele personen en voor organisaties. Ook voor overheden dus. Bestuurlijke vernieuwing, burgerparticipatie, overheid 2.0, reorganisatie, het nieuwe werken, het zijn allang geen nieuwe termen meer. Dat veranderingen vaak niet van de grond komen, ligt volgens mij aan de moeite die we hebben met loslaten.

Het verleden komt niet terug (…). Ik begrijp de nostalgie, maar we moeten de wereld accepteren zoals die is.

Aanvaarden van wat is, verwachtingen loslaten en met vertrouwen verder gaan. Daarbij kan het helpen om dingen eens van een onverwachte hoek te bekijken. Een hele goede suggestie dus wat mij betreft dat kunst daarbij kan helpen. Een inspirerende visie.

© Jeroen Louis, 9 maart 2013

Dit bericht is geplaatst in visie met de tags , , , , , . Bookmark de permalink.

3 Reacties op Loslaten

  1. Reactie schreef:

    Reactie op LinkedIn:

    Loslaten is ook lastig. Je weet wat je hebt, en niet wat je krijgt. Uit onderzoek blijkt dat mensen iets verliezen veel belangrijker vinden dan iets winnen. Het thema loslaten raakt erg aan Theorie U van Otto Scharmer. Dat biedt veel handvatten om te zien dat dingen anders kunnen, los te laten en je open te stellen voor wat allemaal mogelijk is. Blijft helaas soms wat zweverig (voor mij dan) maar ik probeer er mee te werken. De watersector kan nog zo veel mooier! Maar dat gaat niet gebeuren als we allemaal op elkaar gaan zitten wachten.

    • Marianne Franssen schreef:

      idd, loslaten is niet gemakkelijk. Het is ons ook niet zo direct geleerd. Maar… als je iets loslaat, komt er altijd iets in de plaats. En als je vooruit wil, dan komt er zelfs al-tijd iets beters in de plaats. Dat heet namelijk evolutie :-) Zo ervaar ik het zelf althans…

  2. Pingback: Van rups naar vlinder met Jan Bommerez | Openbaar bestuur en strategie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *